Oudjaarsdag.
Een dag met zoveel vaste tradities en rituelen, om betekenis te geven aan een “gewone woensdag”, de laatste dag in december.
In kranten, op TV en radio kijkt men in allerlei overzichten terug op 2025. Maar ook wijzelf worden uitgenodigd om stil te staan bij “hoe zijn we tot hier gekomen?”
In de grote wereld om ons heen gebeurde van alles om je grote zorgen over te maken. Het goede nieuws blijft vaak verstopt en onuitgesproken. En ook in onze persoonlijke levens kan alles, soms totaal onverwacht, op zijn kop komen te staan. Verlies van dierbaren, bericht van ernstige ziekte, ander ongeluk wat een mens kan overkomen. Iets wat je nog helemaal niet kon weten toen het jaar 2025 begon…. Maar evengoed zullen er ook gebeurtenissen zijn geweest, waar je met blijdschap en dankbaarheid aan terug kunt denken.
Hoe het ook maar is gegaan; een bijzondere gedachte komt bij mij op.
2025 is TIJD geweest, tijd van maanden, dagen, uren. Tijd gegeven om te leven.
En dan komen ook meteen de wijze woorden uit het bijbelboek Prediker in mij boven drijven. Vooral in de vertaling die Huub Oosterhuis ervan gemaakt heeft, een lied dat bij zoveel gelegenheden gezongen wordt als we het “leven vieren” in de zo geliefde kapel van De Zwanenhof. De tekst past zo wonderwel goed bij Oudjaarsdag. Een dag waarop we terugkijken op ons leven, met alle mogelijkheden contrasten. Maar ook een dag waarop aan het eind het vuurwerk de hemel verlicht, om het nieuwe jaar in dank en met alle goede wensen te begroeten: “Toekomst die gekomen is”!
Tijd van vloek en tijd van zegen
Tijd van droogte, tijd van regen
Tijd van oogsten, tijd van nood,
tijd van stenen, tijd van brood
tijd van liefde, nacht van waken,
uur der waarheid, dag der dagen,
toekomst die gekomen is,
woord dat vol van stilte is.
Tijd van troosten, tijd van tranen,
tijd van mooi zijn, tijd van schamen,
tijd van jagen nu of nooit
tijd van hopen dat nog ooit.
Tijd van zwijgen, zin vergeten,
nergens blijven, niemand weten.
Tijd van kruipen, angst en spijt,
zee van tijd en eenzaamheid.
Wie aan dit bestaan verloren
nieuw begin heeft afgezworen,
wie het houdt bij wat hij leeft
sterven zal hij ongeleefd.
Tijd van leven om met velen
brood en ademtocht te delen.
Wie niet geeft om zelfbehoud,
leven vindt hij honderdvoud.
Ik wens iedereen een bezinningsvolle overgang toe, over de drempel naar het nieuwe jaar: een tijd ons gegeven om vooral met elkaar te delen wat ons overkomt. En erop te mogen vertrouwen dat er Een is met de beloftevolle naam “Ik zal er zijn”. Wat ons ook gaat gebeuren: we worden gedragen en ontvangen kracht voor steeds een nieuw begin!
