We delen de komende tijd regelmatig verhalen en ervaringen uit het verleden van De Zwanenhof. Deze verhalen zullen steeds door andere betrokkenen bij het voormalig Retraitehuis en Bezinningscentrum, nu Landgoed genoemd, verteld worden. Ik, Susan ben gevraagd om dit te begeleiden en alle verhalen te verzamelen en voel me zeer vereerd.
Als je stilstaat bij de geschiedenis, dan sta je automatisch stil bij wat deze gebeurtenissen voor jou betekenen. De Zwanenhof speelt al vanaf de zeventiger jaren van de vorige eeuw een rol in het leven van mijn man (Gerard) en mij (Susan). Als leden van het jeugdkoor Con Brio en de liturgiegroep van de Theresiakerk in Borne volgden we destijds liturgietrainingen en lieddagen in De Zwanenhof.
Vanaf 1980 werden we (vanuit onze latere woonplaats Enschede) wekelijkse bezoekers van het bezinningscentrum, als nieuwe leden van het nieuw op te richten jongvolwassenenkoor, dat al snel de naam Twents Liturgiekoor kreeg onder de zeer inspirerende leiding van zuster Jeanne Marie Vos. Elke vrijdagavond belden we aan en deed zuster Antoinella de deur voor ons open. We voelden ons thuis bij de paters en zusters die het huis bewoonden. Zelfs onze kinderen werden er gedoopt.
Later kwamen er ook zogenaamde lekentheologen werken. Zowel deze mensen als de teksten van de liederen die we zingen, inspireerden mij om theologie te gaan studeren. In 2005 kregen we de kans om onze betrokkenheid bij De Zwanenhof nog te versterken door bewoners te worden van de dienstwoning op het terrein. We zwaaiden zusters en paters uit en waren getuige van de verdrietige tijd rond het faillissement eind 2019. We konden blijven wonen op nummer 4 en mochten de nieuwe eigenaar Ronald Helder en de Oekraïense oorlogsvluchtelingen begroeten.
Hiermee heb ik mijn betrokkenheid bij De Zwanenhof kort geïntroduceerd. In de komende tijd zullen op deze pagina diverse ervaringen te lezen zijn, van onszelf, maar ook van diverse anderen.
