De Zwanenhof is een gebouwencomplex van bijzondere architectonische allure. Maar er is maar één kamer die de mooiste is…! Ik mocht er 15 jaren kantoor houden!
In 1979 werd in de Zwanenhof het pastoraal centrum ingericht, in de gang bij binnenkomst linksaf. Lange tijd zat nog het logo in het glas boven de toegangsdeur. Het pastoraal centrum was opgericht door de katholieke dekenaten om cursussen en ondersteuning te geven aan de parochies in de omgeving. Een team van gespecialiseerde werkers had hier zijn uitvalsbasis.
Ga je die gang door, dan loop je tegen een deur aan: dat was de toegang naar het patershuis, waar in vroegere tijden alleen maar paters, broeders en mannen mochten komen. De laatste deur rechts gaf (en geeft nog steeds) toegang aan een langgerekte kamer die een sluis vormde naar het patershuis. Aan het eind van de kamer zit namelijk nog een deur, waardoor je in het patershuis komt.
Ik heb het dan over de tijd dat de Zwanenhof nog een retraitehuis was. In de Zwanenhof kwamen wekelijks groepen uit de verre omtrek die een aantal dagen zich moesten bezinnen, het waren soms groepen van boeren of onderwijzers, verloofden of schoolverlaters. Foto’s van sommige groepen zijn nog te zien in de tussengang naar de keuken. Paters gaven dan conferenties en het kon er soms streng aan toe gaan. Dan kregen de deelnemers een opdracht en moesten zich op hun eigen kamer terugtrekken en – wie weet – in een gewetensonderzoek hun zonden overdenken. Het draaide er toch in ieder geval op uit, dat je na die dagen je leven zou beteren!
Het huishouden was toevertrouwd aan een communiteit van zusters. Zij zorgden voor de maaltijden en het verschonen van de kamers. De zusters woonden boven de (huidige) keuken. Het was niet wenselijk dat de paters en zusters onderling contact hadden, ze konden elkaar niet zien! Maar iedere dag droeg wel een pater de mis op in de zusterskapel aldaar. Het huishouden in het patershuis gebeurde door de broeders. De paters en broeders zullen ongetwijfeld het warme eten uit de keuken van de zusters hebben gekregen.
In de sluis-kamer kon de pater die de retraite leidde zich terugtrekken. Broeder-timmerman had er een prachtige houten kast ingebouwd, met glazen deurtjes. Die kast zit er nog steeds. In een van de kastjes stonden de sigaren (die kon je nog ruiken!) en ongetwijfeld zal er ook wel een borrelfles hebben gestaan!
In de jaren zestig was de strenge scheiding tussen paters en zusters afgelopen. In het jaar 1970 kwam een zuster die muziekles gaf op de middelbare meisjesschool in de Zwanenhof wonen, Zuster Jeanne Marie Vos. Zij merkte dat in veel parochies een jongerenkoor werd opgericht en die koren hadden behoefte aan nieuwe muziek. Daarom ging ze zelf liedjes arrangeren en ook zelf componeren. Die liedjes werden dan in de Zwanenhof gepresenteerd. Koren konden voor een dubbeltje een partituur kopen met de noten. Ook kwam er vanuit de parochies de vraag om vrijwilligers op te leiden die moesten voorlezen in de kerk. Zr. Jeanne Marie ging met een van de paters de parochies langs om hen te instrueren.
In 1979 wordt dan het pastoraal centrum opgericht, en het werk van Zr. Jeanne Marie werd geïntegreerd in dit centrum. Zij had in de sluiskamer een heel documentatiecentrum opgebouwd met muziekpartituren en boeken voor de liturgie: de hele kamer was volgebouwd met boekenkasten. Mensen uit de parochies kwamen daar kijken en ze kregen deskundig advies.
In 1985 mocht ik haar werk overnemen en ik heb dat gedaan tot 2000. Ik heb altijd genoten van deze mooie kamer met die prachtige glazen kast en er heel graag gewerkt. Bovendien is het ook nog de koelste kamer van de Zwanenhof!
Geschreven door Jeroen de Wit – oud medewerker van Landgoed de Zwanenhof
